و خداوند عشق را آفرید...

نگاهی گذرا بر سریال " شمس العماره "

thisislove — Fri, 13 Nov 2009 11:23:59 GMT

یکی از مهم ترین نقاط قوت " شمس العماره " شخصیت پردازی عالیشه که با حضور بازیگران مناسب و بازی های خوبشون تکمیل شده. گرچه گاها مشکلاتی در زمینه ی شخصیت پردازی بازیگران مهمان مشاهده می شه که چندان برجسته نیست.

طراحی صحنه و لباس هم برخلاف سایر سریال های روتین تلویزیونی به خوبی پرداخته شده، کافیه به لباس های رحمت و زینت، خدمتکاران خونه، با خانواده ی گشایش و خصوصا لیلا، دختر جوان امروزی (که هر دفعه یک لباس تنشه!) توجه کنید. آب و رنگ نماها هم خیلی خوشاینده و البته با تم سریال هم جور در می یاد.

در این مجموعه تا حد امکان از شعار دادن و جانماز آب کشیدن جلوگیری شده و همه ی این ها باعث شده سریال " شمس العماره " به یکی از معدود سریال های برتر سال های اخیر رسانه ی ملی تبدیل بشه.

اما از بعضی ضعف های اثر هم نمی شه گذشت، یکی این که ریتم سریال گاها دچار افت می شه، چرا که فیلمنامه توان لازم رو برای فراهم کردن مصالح 70 قسمت نداره.

مورد دیگه هم پایان بندی اکثر قسمت هاست. یکی از مهارت های مهم سریال سازی، پایان بندی مناسب هر قسمته تا با تعلیق به وجود آمده، بیننده مشتاق دیدن قسمت بعد بشه، اما در " شمس العماره " در بیشتر قسمت ها این مساله رعایت نمی شه. این مشکل در این جا باز هم بیشتر متوجه فیلمنامه س تا تدوین.

در این مورد خاص " دلنوازان " کاملا طبق الگو قرار می گیره.

با این وجود " شمس العماره " نشون می ده که هنوز هم با وجود آشغال هایی چون " زندگی شیرین "، " چهارچنگولی "، " کلاهی برای باران " و... می شه طنزی آبرومند ساخت، حتی اگر تو تلویزیون باشه!

نگاهی گذرا بر سریال " دلنوازان "

thisislove — Tue, 10 Nov 2009 16:14:18 GMT

شخصیت پردازی: کاراکترها عموما وجه مشخص تیپیک دارند، از مهتاب گرفته که دختر خوب نمونه ی عقل کل چادریه تا رامین و روشنک که دو تا جوون لجباز گستاخند و جهان ملک پور که ریش داره و امورو به رضای خدا واگذار می کنه ...

بازیگری: در کل بدک نیست و شاهرخ استخری کاملا با نقش بهزاد جور در می یاد، اما باید این سوالو پرسید که آیا قادر هست نقش های متفاوت دیگه ای هم بازی کنه و یا فقط مثل سیاوش خیرابی همین یه مدل نقش اوج کارشه؟

طراحی لباس: واقعا خارق العاده ست! هیچ تفاوتی در لباس دختران پولدار سریال با یلدای تنگدست وجود که نداره هیچ، حتی گاهی برعکس هم هست.

چهره پردازی: مخاطب آن قدر کودن فرض شده که برای مشخص کردن آدم خوبه و آدم بده، کافی است ببینید کدوم یکی ریش و پشمی داره (جهان) و کدوم یکی ریشاشو می تراشه (اتابک)!

سنت و مدرنیته: تصمیم بهزاد در رد ازدواج سنتی - خانوادگی ترتیب داده شده با دختر پاک و مومنی چون مهتاب و ایستادن تو روی خانواده برای ازدواج با دختری که خودش انتخاب کرده، بدون شک تصمیمی قابل تحسینه (از نظر مدرنیته مسلما!)، اما سریال متاسفانه تمام تلاش خودشو می کنه تا هم چنان به مخاطبان ساده پسندش به زور بباورونه که " دیدین چی شد؟ به سنت پشت کرد و جیز شد. " پس سنت هم چنان پیروز است!

پی نوشت: دارم تمام تمام تمام تلاشمو می کنم که کوتاه و مختصر بنویسم، خیلی زور زدم این قدر شد! می خواستم یه مطلب مقایسه ای بین " شمس العماره " و " دلنوازان " بنویسم که برای جلوگیری از اطلال مطلب فعلا به همین کفایت کنید!

thisislove — Tue, 10 Nov 2009 08:45:18 GMT

اين حس نوستالژيك سال گذشته با يه فلاش بك به حقيقت يكشنبه ي اين هفته بدل شد و فعلا كه کات ندادن...

پاییز و همدانچی و سینما

thisislove — Sun, 08 Nov 2009 14:10:18 GMT

۱. چرا فکر می کنم پاییز تا حالا هیچ وقت این قدر قشنگ نبوده؟! سر کلاس عادل عاشق، برگای نارنجی و طلایی بیرون پنجره توی باد می رقصیدند.

بقیه ی عکسا رو اینجا ببینین.

۲. استاد سلفژ۲ و تئوری موسیقی ۲مون، آقای همدانچی، هیچ وقت تا حالا برای موسیقی نه برای سلفژ و نه برای پیانو معلم نداشته که در هر دو استاده. وقتی شروع به یادگیری پیانو کرده، چون ساز نداشته و کی برد هم اون موقع نبوده، روی یک کاغذ کلیدهای پیانو رو نقاشی کرده بوده و با اون تمرین می کرده. اولین بار زمان دانشجویی ساز گرفته و سه ماه بعدش تو دانشگاه قطعه اجرا کرده. اجراهاشو ندیدین که بفهمین من چی می گم! اطلاعاتی داره که به قول معروف تو دکان هیچ عطاری پیدا نمی شن! البته خودش هم می گه که افتخار نمی کنه که بدون معلم همه چیزو یاد گرفته، چون اگه معلم داشت الآن اینجا نبود. اگر هم چین کسی امکانات داشت، واقعا الآن کجا بود؟!

۳. نمی دونم این چه طلسم شومیه که منو گرفته. من در بدترین سال های تولیدات سینمایی هم دیگه حداقل حداقل ماهی یه بار می رفتم سینما، ولی امسال الآن بیشتر از ۳ ماهه که سینما نرفتم. دلم برای بوی سالن سینما تنگ شده. آخرین فیلمی که دیدم " درباره الی... " بود برای بار چهارم تو مرداد.

هر دفعه که می خوام برم یه اتفاقی می افته، نمی شه. " تردید " رو می خواستم دوباره ببینم، " بی پولی " رو، " خاک آشنا " رو...

یه روز خوب...

thisislove — Sun, 08 Nov 2009 14:02:07 GMT

چه روز خوبی بود امروز، تو دانشکده.

چه قدر راحت می شه آدما رو دوست داشت و چه قدر راحت می شه ازشون متنفر شد.

اساتيد ملحد الهيات

thisislove — Tue, 03 Nov 2009 08:56:18 GMT

تا حالا كلا دو تا استاد معارف تو دانشگاه داشتم. يكي براي انديشه اسلامي ۱ و آيين زندگي و يكي ديگه هم براي انديشه اسلامي ۲. ولي خب هر دو شون گوش شيطون كر گرايشات الحادي ضايع از خودشون بروز دادند. به همين دليل كلاس هاي معارفي كه خيلي اوقات تبديل به كلاس بحث مي شه، در واقع اين دانشجويان كودن ما هستند كه از دين دفاع مي كنند و اين استاده كه گرايشات الحادي داره و بعضا درس خونده ي حوزه ي علميه هم بوده!

من باب مثال توجه كنيد به تعدادي از ادعاهاي ايشان:

- شما تا وقتي به سني نرسيديد كه قدرت تحقيق و مطالعه داشته باشيد، دين و مذهبتون ارثيه، ولي وقتي به حدي از رشد و عقل رسيديد و بررسي كنيد، اگر ديديد دين ديگري از اسلام برتره، هيچ اشكالي نداره انتخابش كنيد!

- ميليون ها نفر تو دنيا هستند كه دين كه ندارند هيچي، خدا و پيامبرو هم قبول ندارند، ولي بسيار انسان هاي درستكار، اخلاقي و پاكي هستند. (جالب اين جاست كه تو كلاس free discussion ما كه دانشكده ادبياتي هستيم، و همون طور كه مي دونيد جديدا مي گن كل علوم انساني اومانيستي و در نتيجه خداناباورانه هستند (چندان هم بي راه نمي گن البته)، عده اي با قاطعيت مي گفتند ممكن نيست كسي خدا رو قبول نداشته باشه و آدم خوبي باشه! بلاهت تا به كجا ميرود؟!)

- افرادي كه به وجود خدا و دين و قيامت و ... پي نبرده اند، اگر انسان هاي خوبي باشند و صرفا معيارهاي انسانيت را رعايت كنند، حتما بهشتي هستند.

- اگر كسي امروز گرايشات عارفانه داشته باشد و وجودش سرشار از عشق به خدا، مسلما حكومت ديني فعلي با آن برخورد مي كند.

- احاديثي كه با عقل مخالفت دارند رو بايد ۱۰۰ درصد كنار بگذاريم!

(به يه نمونه از احاديث نقل شده ي جناب استاد توجه كنيد: فردي از امام رضا پرسيد اين هفت آسمان كه مي گن به چه معنيه؟ ايشان فرمودند مثل پياز كه روي هم لايه داره، آسمان هم يك لايه روي لايه ي ديگر و همين طور تا هفت لايه است!)

و اين نكته ي جذاب آخر هم امروز استاد فرمودند:

- برتراند راسل، فيلسوف ملحد انگليسي، اواخر عمرش با سوال يك مصاحبه گر زن مواجه شد: " حالا كه ديگه چيزي از عمر شما نمونده، اگر وقتي مرديد، ديديد كه خدا و آخرت و اينا همه درستند، چي كار مي كنيد؟ " راسل هم جواب مي ده: " من خدا رو توجيه مي كنم، بهش مي گم تو اگه واقعا مي خواستي من مومن باشم، چرا اين پيامبراتو اينا رو يك مقدار قوي تر با استدلال هاي روشن تر و محكم تر قرار ندادي تا من توجيه بشم و يا حداقل چرا عقل منو پايين تر از اين ندادي كه در سطح مردم عامي باشم و اين ها رو قبول كنم؟ شما كه مي گيد خداتون عادله، پس منو مجازات نمي كنه!"

استاد سپس فرمودند: " خب بله، راسل راست مي گه، مو لاي درز استدلالش نمي ره، راسل بهشتيه چون به اصول اخلاقي كه در فلسفه ش گفته (ظلم نكردن به ديگران و حقيقت جويي) پايبند بوده!

خداوند همه ي اساتيد محترم الهيات رو به راه راست هدايت فرمايد!

گوشه اي از حسرت ها

thisislove — Sun, 01 Nov 2009 10:11:39 GMT

حسرت ها كه فراوونن، ولي چيزي كه الآن تو مخيله ي بنده گنجيده، حسرت هاي انتخاباتيه.

در ضمن اينو هم بگم كه مي خوام يه پست بالاخره راجع به اون انتخابات كذايي بذارم، حالا كه ديگه التهاب تقريبا فروكش كرده، ولي خب خيلي چيزاي ديگه هم مي خوام كه ... وقتي فكر مي كنم چند تا "قسمت اول" و "ادامه دارد" و از اين چيزا نوشتم و هيچ كدوم هيچ دنباله اي نداشتن، خب يك كم واقع بين مي شم ديگه!

خب تا باز طبق معمول از موضوع پرت نشدم و مطلب ۳ خطي م ۳۰ خطي نشده، رفتن سر اصل مطلب اختيار مي شه:

يك نكته ي ديگه فقط ببخشيد اين كه براي چندمين بار مي گم من اينجا هرجور دلم مي خواد مي نويسم، خيلي وقت ها هم مخاطب مشخصي ندارم (حتي شايد به قول گدار مخاطبم خودمم! گدار بود مي گفت ديگه نه؟) اگه حرفام، طرز نوشتنم، اين ريختيه، و شما خوششون نمي ياد، بي ادبانه مي گم، به من مربوط نيست.

حالا و بالاخره اصل مطلب :

مي خواستم از حسرت بزرگ از دست رفتن دوران خاتمي (دوره ي اول رياست جمهوريش بگم)، دوراني كه سنت داشت به پايان خودش مي رسيد، يكي از تقبيح تقليد ميمون وار از عقايد ۱۴۰۰ ساله، يكي از برگزاري تظاهرات عليه خدا، يكي از فاشيستي بودن حكومت اسلامي، يكي از به موزه پيوستن تفكر خميني، يكي از ختم شدن راه سياست ايران به سكولاريسم، و يكي از تاسفش از نمردن خدا در جامعه ي ايران و...

درست و غلط، حق و باطل و اين مزخرفات منظورم نيستن. همه ي اين ها به مدرنيته ختم مي شد، كه با تصميم مردم به باد رفت. مسيري كه بايد پيموده بشه رو سال ها عقب انداختند. حتي اگر معين در انتخابات سال ۸۴ پيروز مي شد...

ولش، بي خيال، به قول قرآن:

ان الله لا يغير ما بقوم، حتي يغير ما بانفسهم

پاسخ به جمعي از همكلاسان با تاخير

thisislove — Sun, 01 Nov 2009 09:25:08 GMT

با عرض معذرت از تاخير (نظرتونو امروز ديدم!) اين لينك داستان:

http://haytom.us/showarticle.php?id=73

اميدوارم دير نشده باشه!

پ.ن.: خوشحال مي شم اگه آشناياني كه كامنت مي ذارن اسمشونو هم بگن، البته فضوليه، ولي خب ديگه!

وبلاگ جدید

thisislove — Thu, 15 Oct 2009 08:19:11 GMT

تا حالا وبلاگ های زیادی داشتم که عده ای به اقتضای موضوعشون و یا احوالات بنده چندی بیشتر نپاییدند. این وبلاگ اما تا به حال بیش از ۳ سال و نیم دووم آورده و البته ادامه هم پیدا خواهد کرد. از اول با خودم قرار گذاشتم این وبلاگو به ساده ترین شکل ممکن نگه دارم و حتی اول ها از گذاشتن عکس هم خودداری می کردم که البته کم کم قوانینم تعدیل شدند!

اما اولین وبلاگی که راه انداختم حدود ۵ سال پیش بود که هنوز هم دوام آورده، هر چند دیگه مثل قبل نیست، چون من عوض شدم، اما دلم نمی یاد...

و بالاخره اصل مطلب این که بعد از بستن وبلاگ زبان فرانسه ، وبلاگ جدیدی راه انداختم که امیدوارم به سرنوشت اون دچار نشه!:

آموزش تئوری موسیقی http://www.musictheory.blogfa.com

سير جبرگونه ي تاريخ؟!

thisislove — Tue, 29 Sep 2009 10:49:14 GMT

روشن فكري در جامعه ي ما همواره در ظاهر و باطن به پيروي غرب بوده و هرچند در مقاطع گوناگون تعاريف متفاوتي داشته اما همواره مشخصه ي ناهم خوان بودن با جريان حاكم جزو وي‍‍ژگي هاي آن بوده است.

عموم سال هاي مانده به انقلاب اسلامي، گرايشات چپ و خصوصا ماركسيستي-كمونيستي پرچم مدرنيته را بر دوش حمل مي كردند، اما پس از انقلاب تدريجا و با شكست تفكر كمونيستي در دنيا و خصوصا فروپاشي اتحاد شوروي به تدريج روشن فكري به راست گراييد و همان طور كه امروزه شاهد هستيم، اكثريت نخبگان جامعه از گرايشات ليبراليستي برخوردارند و البته اين از برخورد دو رژيم‍‍ با عقايد چپ و راست نيز پيداست.

اما گروهي در اين ميان معتقدند پيروي ما از غرب در طي مسير از سنت (دين و خرافات و تعصبات و...) به مدرنيته (عقل گرايي، دموكراسي، فردگرايي و...) و سپس نقد آن و رسيدن به جامعه ي پست مدرن/ پسا مدرن/ پسا ساختارگرا/... و حتي بعد نقد آن بيهوده است. اين گروه معتقدند به دنبال رسيدن به ليبراليسمي كه مدت هاست خود غرب به نقد آن پرداخته (و در واقع رفتن راه اشتباه ديگران) بيهوده است.

در حالي كه عده اي ديگر اين سير را مسيري طبيعي براي رسيدن به آنچه كه مد نظر است مي دانند. طرح بحث هاي پست مدرن توسط گروهي از روشن فكران در جامعه ي نيمه سنتي ما (يا اگر قشنگ تره، در حال گذار به مدرنيته) از ديدگاه اين گروه امري بيهوده است. چه طور مي توان در چنين جامعه اي كه در حال حاضر اوج مطالبات مردم ليبراليسم غرب است و جامعه ي آرماني آمريكاست، از پست مدرنيسم سخن راند؟ مضحك نيست؟

و البته همان طور كه تاريخ نيز نشان داده اين توده هاي مردم هستند كه تحولات سياسي و انقلابات را شكل مي دهند نه نخبگان و روشن فكران. پس به ظاهر در كنار مردم بودن شايد بهتر از طرح مباحثي است كه شرايط زمانه هنوز اجازه ي طرح آن را نمي دهند، هر چند درست باشند.