می دونم که اینو قبلا هم 100 بار گفتم که همه عاشق نمی شن. ولی خب این غلط مصطلحیه که هر کس و ناکسی ادعای عشق و عاشقی می کنه و در موردش نظر می ده.
هر کس با جنس مخالفش در قالب دوست دختر/ دوست پسر رابطه داره فکر می کنه عاشقه! هر کس ازدواج کرده فکر می کنه عاشق شوهر/ زنشه! و البته این که بسیاری اصلا در تمام عمرشون عاشق نمی شن رو هم نباید فراموش کرد.
عشق از هر نوع دوست داشتن، هر نوع دل بستگی به پول، تجملات، علایق، منطق، عقل و.... بالاتر است. عشق در دنیا از همه چیز برتر است.
عاشق شدن از نظر فرد هیچ دلیل عقلانی و منطقی نداره و مثلا نمی شه گفت عاشق فلانی شدم چون مژه هاش ۲۶ میلیمتره.
و البته منظور من از عشق مشخصا عشق رومانتیک به جنس مخالف (یا گاها موافق!) است وگرنه این هم غلط مصطلح دیگری است که مثلا دوستی می گفت "عشق من نسبت به مادرم بیشتر از عشقم نسبت به معشوقه م (منظور دوست دخترش) بود!"
اولا که عشق حدومرزی ندارد پس این مسخره است که بگیم من مامانمو 10 تا دوست دارم ولی زیدمو 5 تا!
و ثانیا هم این که هر انسانی در آن واحد فقط می تونه عاشق یک نفر باشه نه 2 نفر یا بیشتر. (چون لابد دوست محترممون به فک و فامیل هم عشق می ورزند دیگه!)
در پاسخ به سوال " عشق رو ترجیح می دید یا خانواده؟ " در کلاس بحث آزاد انگلیسی از جمع 14 نفر تنها 3 نفر عشق رو ارجح دونستند و در کلاس فرانسه 2 نفر که خب البته یک نفر چون اصلا نمی دونست راجع به چی حرف می زنیم همین طوری گفت: l'amour! و یکی هم گفت که تا حالا به این موضوع فکر نکرده.
