سلام،
من ازتون کمک می خوام. لطفا راهنماییم کنین.
من تا سال سوم در دبیرستان، ریاضی - فیزیک بودم و در یکی از بهترین دبیرستان های شهر درس خوندم؛ معدل کل دیپلمم 19.51 بوده. نمی خوام از خودم تعریف کنم ولی همیشه جزو شاگردای برتر بودم. من از اول هم به رشته ی ریاضی علاقه ای نداشتم و می خواستم در رشته ی علوم انسانی یا هنر تحصیل کنم. تاریخ، ادبیات، روانشناسی، جامعه شناسی، منطق و به خصوص فلسفه و سینما و موسیقی خیلی جالب تر و انسانی تر از اراجیف بی معنای ریاضی و خشک فیزیکه. ولی بالاخره من ریاضی خوندم. و البته اینم بگم که من از چهارم دبستان به کلاس زبان می رفتم و از همون موقع ها می خواستم در دانشگاه زبان بخونم. با این امید درس های هندسه، حسابان، جبر و .... رو می گذروندم که به زودی از شر همه شون خلاص می شم. امسال برای پیش دانشگاهی مدرسه مو عوض کردم و به یک مدرسه ی دولتی رفتم تا راحت تر بتونم خودمو برای کنکور زبان انگلیسی آماده کنم. من دوست دارم در دانشگاه یکی از رشته های زبان انگلیسی و اگه بشه زبان و ادبیات انگلیسی رو بخونم. خیلی به تدریس علاقه دارم و دوست دارم بعد از گرفتن مدرک (که اگه بتونم حد اقل فوق لیسانس می گیرم و اگه شد بیشتر) به تدریس زبان انگلیسی بپردازم. اگه در دانشگاه بشه که بهتر ولی اگه نه توی مدرسه و کلاس های زبان و تدریس خصوصی هم خیلی خوبه. اما مشکل بزرگ من:
پدرم مهندس راه و ساختمانه، اون و همه ی افراد دیگه چه دوست و چه فامیل همه می گن من نباید برم رشته ی زبان . اونا راضی نیستند که من تو دانشگاه به جای یکی از مهندسی ها زبان بخونم که نه وجهه ی اجتماعی داره و نه پول. همه می گن تو حیفی که با این استعداد و نمرات خوب بری به جای رشته ی خوبی (از نظر اونا) مثل مهندسی، زبان بخونی و بعدش هم تازه بشی معلم. ولی من از ریاضی و مهندسی ها بدم می یاد. مگه شرط اول انتخاب رشته علاقه نیست؟ و تازه من استعداد و توانایی زبان رو هم دارم. وضع من خیلی خرابه. همه یا نیش و کنایه می زنن یا جنگ و دعوا راه می اندازن یا یه عالمه نصیحت می کنن. ولی من هنوز می خوام زبان بخونم. چی کار کنم؟
پیوست: ببخشید از خودم زیادی تعریف کردم!!
