و خداوند عشق را آفرید...

این سخن از کنفسیوس است که:<فرهنگ هر ملتی رو میشه از روی نوع موسیقی که گوش می کنند فهمید،به من بگویید چه جور موسیقی گوش می کنید تا بگویم کیستید و بگویید چگونه انسانی هستید تا بگویم چه نوع موسیقی گوش می کنید.>

مقدمه:زمانی سال های خیلی پیش،که موسیقی کلاسیک حرف اول دنیا را می زد، عده ای آثار چایکوفسکی و امثال او را مبتذل می نامیدند (!)

ولی باید گفت که مدت هاست که موسیقی کلاسیک از هر نوعی برتر خوانده می شد (به طور کلی وگرنه هنوز هم عده ای دریاچه ی قو را سطحی می دانند ) و این موسیقی پاپ ایرانی (به مفهوم مدرنش البته)بود که چند سال پیش تازه متولد شده بود و در ایران حدودا در سال های ۷۶ و یا ۷۷ با شادمهر عقیلی به اوج رسید. پس از آن پاپ ایرانی معروف تر شد و خواننده ها و گروه های پاپ مختلف از همه جا سبز شدند که در آن موقع همه از تولد ابتذال در موسیقی می گفتند. ولی ماجرا به همین جا ختم نشد و انواع خواننده های به قول معروف اون ور آبی در سال های مختلف به وجود آمدند. در هر سال خواننده ای در میان عوام باب شد و سپس از مد افتاد. منصور در یک سال،در سال بعد نازی جون! در سال بعد آدم فروش شادمهر عقیلی ( اون ور آب البته ) و سال بعد آرش و همین طور...............تا حالا که بنیامین توی بورسه.

این خاصیت موسیقی عوام پسنده که برای مدتی کوتاه باب می شود و از مد می افتد. در حالی که مثلا آثار باخ با وجود گذشت بیش از ۳۰۰ سال هنوز تازه و پرمغز است.

ولی باید گفت که در برابر تمام این ها موسیقی رپ را به هیچ وجه نمی توان مبتذل ننامید. رپ در اصل موسیقی بومی سیاهان آفریقا بوده که با آهنگ ولی نه به صورت شعر خوانده می شود. حدود ده سال پیش بود که به ویژه در آمریکا اولین خوانندگان سیاه پوست موسیقی رپ را باب کردند. ولی در حال حاضر موسیقی رپ موج جدیدی از ابتذال را در موسیقی ایجاد کرده که در برابر آن موسیقی پاپ ایرانی بسیار اصیل است. نکته ی قابل توجه هم این است که این فاجعه ی موسیقیایی در غرب به وجود آمده و برایش تبلیغ می شود. من تا حالا سه نوع موسیقی رپ را به سه زبان (فارسی-انگلیسی-فرانسوی) شنیدم که در تمام آن ها اراجیفی بی معنی را به همراه زشت ترین و رکیک ترین کلمات به کار می برند.

موسیقی رپ هم آمد و باعث شد موسیقی های قبلی هم از ابتذال بیفتند ولی فکر نکنم مبتذل تر از رپ موسیقی یی بیاید.

موخره:فکر نوشتن در مورد رپ (حیفم میاد اسم موسیقی روش بذارم) از پنجشنبه ی هفته ی پیش شروع شد. وقتی که با ماشین یک تازه به دوران رسیده از کلاس زبان به خانه آمدم که در تمام مدت ازش رپ ایرانی پخش می شد.

همان طور که قبلا هم گفتم دلیل اصلی به وجود آمدن عشق ظاهر فرد می باشد.ولی لزوما ظاهر به معنای قیافه ی خالی نیست بلکه طرز راه رفتن،لباس پوشیدن،حرف زدن،نگاه معصومانه یا خیلی مسائل دیگر می تواند باعث به وجود آمدن عشق شود. نکته ی جالب این که ممکن است فرد قبل از این که عاشق کسی بشود او را حتی زشت(یا حد اقل نسبتا زشت)بداند ولی وقتی عاشق او شد او را زیباترین موجود دنیا می داند! (در واقع همون مساله ی علف باید به دهن بزی شیرین بیاده!) 

و اما فتیش:فتیش در اصل اصطلاحی روانشناختی است. حتما تا حالا احساس کردید از بعضی ها با وجود این که قیافه ای هم ندارند به دلیل خاصی خوشتان می آید .این مساله به تمایلات خاص شما مربوط می شود. مثلا ممکن است شما از فردی که شلوار لی با رنگ خاصی را پوشیده است یا فلان عطر را زده است خوشتان بیاید بدون این که خودتان بدانید چرا.همین مساله است که باعث می شود عده ای از سفید پوست ها،عده ای از سبزه ها و .........و همین طور عده ای از  از لاغر ها و.........خوششان بیاید. یا حتی عده ای به شکل دست و انگشتان علاقه داشته باشند!

نکته ی دیگری که می خواستم بگویم این است که هر کسی لزوما عاشق نمی شود و بر خلاف تصور عامه خیلی ها هستند که (به خصوص آقایان که اکثرشان ظاهرا احساسی در وجودشان نیست)، هیچ گاه عاشق نشده اند و نیستندو نخواهند شد و در عین حال ازدواج کرده و تشکیل خانواده داده اند!

به اطراف خود نگاه کنید: چند نفر از زوج هایی که در اطرافتان هستند واجد شرایطی اند که در پست قبل گفتم؟!